Bütün her şeye ilgi duyma gibi bir lüksüm olamaz.Neden? Çünkü bir şeylerden zevk alabilmem için sınırlı sayıda ilgi alanım olmalı en azından şuanda.Belki düşünebilir insanlar uzun bir ömrümüz yoksa eğer ve her şey yarım kalırsa.Ya çok uzun bir ömrünüz varsa ve bütün ilgi duymak istediğiniz şeyleri küçük bir zaman dilimine sığdırırsanız ve sonuç...Koca bir ömrü sıkılarak geçirirsiniz.Yeni şeyler bulabilceğinizi düşünüyorsanız yanılıyorsunuz kimse bulamadı çünkü.Eğer bulabilmiş olsalardı onca insan ''Sıkıntıdan ölebilirim'' cümlesini telaffuz etmezdi.Belki düşünebilirsiniz bu aptala ne bizim nasıl  yaşayacağımızdan. Ama etrafımda sıkıldım kelimesini teleffuz eden onca salak insandan sıkıldığımı belirtmeden edemeyeceğim.Siz ve sizler gibilerin aptal beyinlerindeki hayatı dolu dizgin yaşama dürtüsü yüzünden bütün her şeyin daracık bir zamana sığdırılabilmesi inanın bizim için büyük sorun.Bana kızabilirsiniz inanın bu hiç umrumda değil.Düşüncelerimi idam etmeme beni zorlayan onca insan görünümlü sülüklere karşı tüm fikirlerimi sağlıklı bir şekilde yaşatmaya devam edeceğim.Bu bir isyan değil bu sadece gerçeklerin kalbimde beynimde ve bedenimde tutsak kalmalarındaki azabı dindirmek için bir yol.Bir kaç tane aklı fotosontez olayından mahrum kalmış insanlara karşı yapılan ufak tefek bir direniş bu benimkisi.Biliyorumki hepiniz düşüncelerinizin bakireliğinden sıkıldınız çünkü yaşadığımız evren tüm yasaklara uymamıza dair bizi progranlanmış nefes almayan sadece görüntüden ibaret bir makine olarak var olup olmadığından bile şüphe duyduğumuz bu evrene savurdu.Ve ben bir makine değilim...Nefes alıyorum , ağlıyorum , gülüyorum.En önemlisi de düşünüyorum.Neden düşünüyorum? Çünkü insanların yaşaması için düşünmeye ihtiyacı var.Yaşamanın nefes almak yemek içmek barınmak gibi eylemlerden ibaret olduğunu zanneden aptallar , düşünemiyorsanız ve düşündüğünüzü rahatlıkla dile getiremiyorsanız eğer , yaşadığınız evrenin sizin için bir mezardan farksız olduğunu düşünmeyin , tabi bunu bile düşünebilmeyi başarabilirseniz.