Huzurun arandığı bir dehlizden geçiyorum
Arayıpta bulamadığım, çocukluktan kalma mutluluklarımı biriktiriyorum bahar kokulu kutumda
İçimden bir toprak kayarcasına yarım kalıyor her şey yine
Göz kapaklarımda yaşanan savaşlardan sağ çıkmak için tüm gücümle direniyorum
Günahlarımı üzerimden çıkarıp askıya asmak istiyorum
Omuzlarımdaki görünmez yükten alçalarak yürüyorum
Bu benim suçum değil aslında bilincindeyim her yaptığımın
Sırf verilmeyen bir sevgiden dolayı yapılan tüm bu hırçınlıklar ve yanlışların kanamalı doğuşundan ölü olarak atılıyorum yaşantıma
Eksik kalan parçalarımında beyin ölümü gerçekleşiyor artık
Ne yapabilirim şimdi kendim için?
Nasıl çıkabilirim aydınlığa?
Ya da nasıl huzura uzanır ellerim?
Çok soru var cevaplayamadığım, çok yanlış var doğrularımı yoksullaştıran
Ve belki bir gün yoluna girer diye her şey bekliyorum örtülü sert kabuğumda
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder